نشست خبری مجموعه فیلم‌های کوتاه با حضور محمد کارت (کارگردان فیلم بچه خور)، ندا جبراییلی (بازیگر رورانس)، الهام معین (طراح لباس رورانس) و آبان عسکری (نویسنده بچه خور)  برگزار شد.

فیلم متری شش و نیم با یک شروع مرعوب کننده که به واسطه یک صحنه تعقیب و گریز خوش ریتم و نتیجه هولناک ناشی از آن شکل می‌گیرد، به عنوان بندی نخست می‌رسد و بیننده را به دیدن یک فیلم جنایی جذاب با زیر متن اجتماعی امیدوار می‌کند.

درخونگاه سومین فیلم بلند سیاوش اسعدی، بعد از «حوالی اتوبان» و «جیب‌­بر خیابان جنوبی» است که به سیاقی مشابه با دو فیلم پیشین ساخته شده است. او از دسته سینماگرانی است که رویکردِ ژانرمحور به سینما دارد. منظورم از ژانر در اینجا فرمِ خاصی از فیلم است که با کارکردِ خاص و ویژه­ ابزار عام فیلم­سازی نظیر روایت، شخصیت‌پردازی، درونمایه، دیالوگ، موسیقی متن، حرکت دوربین، تدوین و…تحقق می­‌یابد  و مرادم از رویکرد ژانرمحور فرآیندی­ است که طی آن برخلاف جریان غالب سینمای ایران، که داستان خود را از واقعیت­‌های روز اجتماع می­گیرد، فیلمی با فرمِ خاص تحقق می­یابد که اگر چه خود مولود مقطع تاریخیِ ویژه­ای بوده است لیکن نسبت چندانی با واقعیت­‌های روز جامعه ندارد.

فیلم پالتو شتری آمده است تا یک داستان نیمه‌طنز را به زبان هنر و با تم فلسفه برای مخاطب روایت کند اما تا چقدر موفق بوده است؟

روی کاغذ قسم فیلمی نبود که بتوان آن را یکی از اُمیدهای درخشش در جشنواره امسال دانست. ترکیب بازیگران، خلاصه داستان و سابقه کارگردانی محسن تنابنده در سینما از جمله عواملی بودند که تماشاگر را مشتاق تماشای این فیلم نمی‌کرد. اما برخلاف انتظارات و توقعات قسم فیلم غافلگیرکننده‌ای بود. قطعاً نمی‌توان فیلم را یک شاهکار سینمایی دانست اما می‌توان از آن دفاع کرد و تلاش تنابنده را برای روایت یک داستان متفاوت ستود.

در هشت سال گذشته و در دوره پسا جدایی! (جدایی نادر از سیمین)، منِ بیننده متحمل فشارهای بسیار زیادی شده‌ام که بتوانم این جریان تازه شکل گرفته را به خودم بقبولانم و بپذیرمش. نمونه‌های فراوان و کاریکاتوریزه‌ای که تنها باعث لبخندی ماسیده روی صورت هر تماشاگری می‌شد. «جدایی» در دوره اکران و مورد توجه قرار گرفتن، مفاهیم تکراری و تئوریک سینما را بازتعریف کرد، اما این مرتبه به گونه‌ای که مورد توجه اکثر سینماگران قرار گرفت، تا جایی که برنده اسکار فیلم خارجی زبان شده و همینطور در انتخاب‌های مردمی نیز رتبه قابل قبولی دارد.

فیلم بیست ‌و سه نفر داستان گروهی از رزمندگان نوجوان ایرانی است که در جریان جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۶۱ به اسارت نیروهای عراقی درآمدند. این گروه کم سن و سال بین ۱۳ تا ۱۷ سال سن داشتند و اکثراً از تیپ ثارالله کرمان اعزام شده بودند و در اردیبهشت ۱۳۶۱ در مرحله مقدماتی عملیات بیت‌المقدس در مناطق مختلف جبهه اسیر شدند. «بیست و سه نفر» و «ماجرای نیمروز ۲: رد خون»، تنها فیلم‌های ژانر جنگی جشنواره امسال‌اند.

دیروز سه‌شنبه ۱۶ بهمن‌ماه در هفتمین روز سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر نشست‌های خبری چهار فیلم «دیدن این فیلم جرم است»، «پالتو شتری»، «۲۳ نفر» و «نت‌های مسی یک رویا»  در پردیس ملت با حضور عوامل فیلم‌ها و اهالی رسانه برگزار شدند.